Maand 1 - Daiya is geboren! Leven in het moment

Op 13 januari is onze dochter Daiya Stefanova geboren. En daarom een nieuwe rubriek op de Believe in community. BELIEVE IN MOM! Een maandelijkse blog waarin ik mijn ervaringen deel over het moederschap. Want 1 ding weet ik zeker. Hoeveel (ongevraagde) tips je ook krijgt. Niets bereid je voor op het moederschap. Niets kan je van te voren ook maar bedenken over hoe het gaat zijn. Laat ik het vergelijken met afvallen. Je weet pas hoe het is als je het ook daadwerkelijk gaat doen. Als je dan daadwerkelijk moeder bent geworden van het meest kostbare in je leven. Dan ga je het doen, ervaren, met vallen en opstaan, met huilbuien en gierende hormonen. Afvragende of je leven ooit nog zo gaat zijn zoals het was.

HET MOMENT VAN THUIS KOMEN

Het meest spannende van deze maand vond ik het moment van thuis komen met Daiya na 2 dagen in het ziekenhuis. Vol spanning gaan we weg. Het regent, het waait en ik voel me moe, onzeker en durf amper naar huis te rijden. Bang dat we een dodelijk ongeluk krijgen, autopech of worden aangehouden omdat Bo zo voorzichtig rijd.

Het duurt welgeteld 5 minuten voor we thuis zijn. Oke, die gedachten waren misschien overdreven maar de hormonen nemen de overhand. Zoals dit waarschijnlijk nog zo vaak gaat gebeuren de komende maand(en).

Charda en pasgeboren Daiya in het ziekenhuis

Bojan zet Daiya in de maxi cosi op de eettafel. Hij loopt nog terug naar de auto om alle spullen te halen. Ik kijk naar dat kleine mini mensje dat ligt te huilen. Ik durf haar amper op te pakken en te troosten. Wat heeft ze nodig? Een schone luier, borstvoeding, wil ze geborgenheid? Ja tuurlijk wilt ze dat! Kom op Char, je durft toch wel je eigen dochter te pakken.

Bojan komt terug en ik zit met tranen in mijn ogen op de bank. Kwetsbaar en vermoeid geef ik de borst aan Daiya. Pijn in mijn buikwond van de keizersnede. Ik wil dat de kraamvrouw komt! Nu.

De kraamvrouw staat binnen 15 minuten voor de deur. Het leek voor mijn gevoel wel uren te duren. We maken kennis en ze helpt ons met het klaarmaken voor de nacht.

Ze brengt de rust en orde, die er normaal ook altijd is, terug in ons huis. Ik spreek mezelf toe met positieve woorden. Ik mag onzeker zijn, ik mag het zwaar hebben. Ik besluit om volledig in het moment te gaan leven. Te genieten van deze bijzondere periode.

Ik probeer te slapen en alles speelt zich opnieuw af door mijn hoofd. De bevalling, mijn ouders die haar voor het eerst zien, de trotse en stralende blik van Bojan.

DE KRAAMWEEK

Dan staat onze kraamvrouw ’s ochtends vroeg weer op de stoep. En wederom brengt ze dat veilige gevoel. Ze weet wat ze doet en waar ze over praat. Ze leert ons alle fijne kneepjes over hoe je een baby verzorgt, voed, wast en verschoond.

De kraamweek is eigenlijk een snelcursus van alles wat je dient te weten en leren over het verzorgen van je baby. De kraamvrouw is er natuurlijk in eerste instantie voor moeder en kind maar godzijdank wist zij van aanpakken en hield ze ons hele huis strak, netjes en schoon. Ja, daar maak je mij blij mee.

Charda en Bojan kijken trots naar hun pasgeboren dochter Daiya

Het gelukkige moment voor mijzelf was die eerste keer douchen. Je voelt je tijdens de zwangerschap al een tijdje niet meer jezelf. En na een keizersnede waarbij ik 2 dagen in het ziekenhuis moest blijven al helemaal niet. Dus ja, die eerste keer douchen was een waar geluksmoment.

Naarmate zo’n week voorbij gaat wordt je langzaam aan ook steeds weer meer jezelf. Je beleefd de dagen op het ritme van je baby. Alles staat in het teken van je baby. Je praat over niets anders dan je baby. Maar je wilt ook niets anders. Een fijne bubbel waar je voor altijd in wilt blijven.

ALLES VOOR HET EERST

een luier verschonen, in badje, naar buiten met de kinderwagen, douchen, een flesje geven. Alles wat ik samen met Bojan voor de eerste keer deed met Daiya was geweldig. Bo en ik keken elkaar dan aan en werden zelf net twee kleine kinderen vol enthousiasme.

Een extra cadeau was dat Bojan 6 weken vaderschapsverlof had. Ja, je leest het goed. 6 weken waarin we onze draai als gezin konden vinden. Alles met z’n drieën konden ervaren. Er voor elkaar konden zijn. Mega waardevol.

MIJN TIP VOOR AANSTAANDE MOEDERS

Er komt als moeder onwijs veel op je af zo’n eerste maand. Ik had tijdens mijn zwangerschap soms echt een hekel aan al die goedbedoelde tips en adviezen maar als ik zo vrij mag zijn om er nu ook zelf één te geven.

Laat het gebeuren. Laat de dagen komen zoals ze zijn. Kijk naar je zoon of dochter. Praat met hem of haar. Maak contact. En doe waar jij je goed bij voelt. Het moederinstinct zit ook in jou. En als het even een dag niet lukt of tegen zit. Praat hierover met je partner, een vriendin of je eigen ouders. Het mag tegen zitten, je mag het zwaar hebben. Je mag soms even gek worden van het gehuil van je eigen kindje. Je mag denken: en ik dan?

DAIYA

In de eerste maand komt het consultatie bureau langs voor een huisbezoek. Toen deze vrouw aan mij vroeg: “Hoe zou je Daiya omschrijven?” kreeg ik een glimlach op mijn gezicht.

Want hoe kort Daiya ook in mijn leven is. Hoe goed ik haar al ken. Haar geluidjes, bewegingen en gezichtsuitdrukkingen. Hoe klein ze ook is. Ze heeft al zo’n eigen uniek karakter.

Ik heb deze eerste maand zoveel boven haar wiegje gehangen. Eindeloos geknuffeld. Uren naar haar handjes, gezichtje en lijfje gestaard. Het besef dat ze in een warm, liefdevol en veilige omgeving opgroeit. Nu al zoveel mensen die van haar houden.

Het is mooi. Het is zwaar. En alle clichés zijn zo waar!

Daiya ligt tevreden te slapen

#jijbentnummer1